“Rabbena’ğfir ve’rham ve tecâvez ammâ ta’lem. İnneke ente’l-eazzü’l-ekrem” denmeli. Böylece Regaib gecesi de ezkâr ve evrâd ile ihyâ edilmelidir.
Demek ki, Regaib gecesinde bir kısım ibâdetler edip Kur’an okuduktan sonra bir köşeye çekilip eline tesbihini alarak yetmişer defa zikredilen duâları tekrarlamak geceyi ihyâ âdetidir. Şayet bu duâları bilmiyorsa bildiklerini yetmişer defa okuyup Rabbından af ve mağfiret dilemesi, kulun geceyi ihyâ faaliyetlerinden birini teşkil eder. Dinî kitaplar okuyarak İslâmî duygularını kuvvetlendirmesi de bu cümledendir.

Mi’rac gecesi, Resûl-i Ekrem Efendimiz’in gökleri aşıp Sidretü’l-müntehâ’ya ulaştığı kudsî gecedir. Böyle mukaddes gecenin ihyâsı şüphesiz ki diğerleri gibi kaza ve nafile namazlar kılıp duâlar etmekle, günahlarına tevbe, istiğfarda bulunup İslâmî hayatta sebat dilemekle olur.
Bunlardan sonra bilinen duâların hepsi de okunabilir. Bu, daha ziyade şahsın bildiği duâların çokluğu ve çeşitliliğiyle alâkalıdır. Ne kadar çok ve çeşitli duâ bilir ve okursa o kadar çok sevap alır, gecenin ruhâniyetine uygun hizmette bulunmuş olur. Ancak İbrahim Aleyhisselâm’ın tavsiye ettiği bir duâ da gecenin duâsı sayılır. Resûl-i Ekrem Efendimiz Mi’rac gecesinde İbrahim Aleyhisselâm’ı görmüş, sohbet sırasında ondan şu sözleri dinlemişti:
– Yâ Resûlâllah, Cennet’in ağaçları,